Ons lijflied op de tonen van Talking Heads (Once in a Lifetime)

De ochtend start zoals het hoort: met een stevig ontbijtbuffet waar zelfs de stevigste biker even twijfelt of hij alles op krijgt. Koffie, eitjes, pistolets – we slaan onze voorraad energie op voor wat nog komt: de lange tocht huiswaarts.

De zon schijnt over Oslo en wij starten onze laatste Noorse ochtend met een stevig ontbijt – routineus maar efficiënt, alsof ons lijf weet dat de ferry wacht. Omdat het schip pas om 14:00 vertrekt, hebben we nog een paar uurtjes te vullen. En zoals het McMotoBoys betaamt, doen we dat met stijl. 

Na opnieuw een zalige nacht (in een stapelbed dat verrassend goed lag), openen we onze ogen in alle rust. Nog één keer genieten we van een stevig Noors ontbijt in de gezellige chalet van Sjoa Rafting. Tijd om het team daar gedag te zeggen. Bij het afrekenen zie ik het aantal pintjes pijlsnel oplopen – 120 kronen per glas, en dat meerdere keren. Auw.

Een mens zou het niet verwachten, maar ondanks het gedeelde slaapvertrek met vijf andere kerels – en minstens één ronkende Bart – was dit zonder twijfel mijn beste nacht van de hele trip. Gewoon doorgeslapen. Geen wakker gesnurk, geen wc-bezoekjes, geen mug in m’n oor. Het zal wel aan het voortreffelijke gezelschap liggen, of aan de gezonde buitenlucht… of aan beide.

Zijn we al aan dag 8? De tijd glijdt sneller voorbij dan onze banden op nat Noors asfalt – maar dat krijg je als je elke dag in McMoto-stijl door dit droomland rijdt.

We worden wakker in ons gezellige huisje aan het skicentrum en voelen het al: dit wordt er weer eentje om in te kaderen. De zon piept voorzichtig over de toppen terwijl we inpakken en voor een laatste keer door het huisje wandelen. Plots klinkt er een roep: “De derde kamer was toch niet op slot!” En jawel hoor – mysterie van het ontbrekende beddengoed opgelost. Alles netjes klaargelegd, gewoon... achter een ongeopende deur. McMotoBoys-klassieker.

De ochtend breekt aan in Beito, en we worden langzaam wakker in ons charmante verblijf aan het Øyangen-meer. Onze gastvrouw is goedgeluimd en bijzonder spraakzaam. Ze deelt trots het geheim van de Noorse aardbei: die smaakt volgens haar zo uitzonderlijk lekker omdat hij traag groeit in het frisse klimaat. Een beetje zoals onze McMotoBoys — niet snel, maar wél goed gerijpt.

Alles inpakken, ontbijten doen we wel onderweg. Maar kijk eens aan… we hebben een jarige in ons midden! Onze allerliefste Johan – leeftijd onbekend, want in het hart blijft hij eeuwig jong, en dat is wat telt. Met een flinke portie improvisatie, een kaarsje en een bescheiden frangipaneke trok ik zijn kamer binnen. Een welgemeende “Happy Birthday” galmde door het verblijf, en Johan, met een brede glimlach van oor tot oor, blies zijn verjaardagsvlammetje uit. Een klein moment, maar eentje dat perfect paste in deze reis vol warmte, vriendschap en onverwachte gelukjes.

We zijn pas goed vertrokken uit Kristiansand, of Noorwegen laat zich al van z’n beste kant zien: dichte bossen, spiegelende meren, kronkelende baantjes en dat heerlijke ‘net-goed’ weer. Niet te warm, niet te koud, geen muggen, geen regen, wél pure motorvreugde. De eerste tien minuten buiten de stad zijn al goud waard. Als dit het niveau is, dan zit het goed.

We ontwaken in Hirtshals met het geruststellende geluid van de zee, en – jawel – het zachte aroma van verse wafels. Het ontbijt wordt verzorgd door twee goedlachse Deense dames die het begrip “alles erop en eraan” naar een hoger niveau tillen. Roerei, spek, vers fruit, uitstekende koffie… en dan plots: wafels. Ter plaatse gebakken. Warm. Geurig. Gouden bruine kunstwerkjes die net dat tikje hemel brengen, zeker met een lepeltje honing erbovenop. We denken even: misschien blijven we gewoon hier?

Wakker worden onder een rode gloed, omringd door spiegels aan elk denkbaar oppervlak, is toch iets wat je niet elke dag meemaakt. Het voelt alsof we de nacht doorgebracht hebben in een foute videoclip uit de jaren 80. We schuiven de gordijnen opzij en zien dat de Reeperbahn weer op adem komt. Waar vannacht nog het nachtleven tierde, wandelen nu brave mensen met croissants en ochtendhumeur langs de gesloten cabardouchkes. Contrasten, mensen. Hamburg op z’n best.

Het is weer zover! De McMotoBoys verzamelen aan onze nieuwe uitvalsbasis: Stevens oprit in Leuven. Dit is geen gewone oprit – dit wordt het kloppend hart van onze jaarlijkse motorodyssee. Vandaag trappen we een tocht af van ruim 3500 km, met de eerste etappe van maar liefst 560 km richting Hamburg.