Zijn we al aan dag 8? De tijd glijdt sneller voorbij dan onze banden op nat Noors asfalt – maar dat krijg je als je elke dag in McMoto-stijl door dit droomland rijdt.
Na een stevig ontbijt laden we opnieuw onze motoren in, nemen afscheid van onze prachtige stek aan de Storfjord, en vertrekken vol goeie moed richting Sjoa. Vandaag trekken we via ons meest noordelijke punt, Gjermundnes, weer diep het binnenland in.
De geplande Trollstigen-pas is en blijft gesloten tot Juli. Geen probleem, want improviseren zit in ons DNA. We sturen de McMoto-karavaan via Vaksvika langs de ‘Bygdevegen’ richting Tresfjord. En jawel – grindwegen! Mét asfaltstrookjes in de haarspeldbochten, alsof ze speciaal voor ons zijn aangelegd.
Eenzaam rijden we hier door dromerige landschappen, langs verstilde hutjes en verdwaalde vakantiehuisjes. Onze ronkende motoren wekken wat nieuwsgierige locals uit hun siësta: een paar Noren verschijnen op hun balkons.
Wat ze precies denken, laten ze niet merken – maar één ding is zeker: de McMotoBoys zijn ook hier niet onopgemerkt gebleven.
Langs de kabbelende Rauma-rivier vinden we de ideale plek voor een ‘koffie brouwsel’. Met het zonnetje op onze smoelen en het geruis van water op de achtergrond smaakt koffie nog beter. Dit is leven. En of dat nog niet genoeg is: dit lijkt wel de dag van de watervallen – overal water dat van de rotsen dondert, langs alle kanten, als een privéshow van Moeder Natuur.
Voor de lunch houden we halt bij het charmante Avdemsbue. Ik laat me verleiden tot een ‘romme’ en een alcoholvrije FRIPA – ongetwijfeld de beste 0.0 ooit geproefd. Op het zonovergoten terras, jasjes uit, uitzicht op grazende koeien, lokale ijsjes als dessert… het leven is goed, het leven is Noors.
Na Lesja verlaten we de klassieke routes en duiken opnieuw een gravelweg in: de Slådalsvegen. Weer zo’n verborgen parel. Prachtige panorama’s, onze laatste sneeuwpassages en een stilte die bijna tastbaar is. We stoppen om de haverklap voor foto's – dit moet gedeeld worden. De rit naar Vågå is er eentje voor in de boekskes. Daar slaan we snel nog een flesje lokale aquavit in, speciaal gekocht bij de enige legale Noorse alcoholverkoper boven 4,7%: Vinmonopolet. Dat komt nog van pas...
We naderen Sjoa. Sommigen zijn zó enthousiast dat ze hun kistjes al opengooien nog voor we zijn ingecheckt. Kleine kink in de kabel: aan de receptie zegt men dat we géén reservatie hebben. Say what? Koud zweet. Heb ik... een fout gemaakt? Gelukkig blijkt dat we gewoon 9 km verder stroomopwaarts moeten zijn – bij de concurrent dus.
En daar, aan het water, vinden we het juiste Sjoa Rafting Center. Opluchting alom. We worden vriendelijk ontvangen, onze reservatie is bevestigd, en we krijgen... een slaapzaal! Zes bedden, stapelgewijs, in ware Kazou-stijl. We zijn ineens weer 17 en op bivak – alleen deze keer met rugwind van 1200cc.
De zon zakt, wij zakken neer op het terras, en het raftingteam serveert een warme maaltijd: lasagne met zure room, gevolgd door een dessertje. Tot onze verbazing blijkt het mini-caféetje exclusief voor ons gereserveerd – geen last van lawaaierige schoolgroepen. En kijk, boven de toog: meer dan tien soorten speciaalbier! Toch maar ééntje (of twéé....), want morgen wacht het wilde water.
We eindigen de dag met wat keuvelen, een korte verkenning van het terrein, en dan stilletjes naar onze bedjes. Morgen gaan we het water op – eens géén paardenkracht onder ons, maar stroming. De McMotoBoys gaan raften... en ja hoor, dan zitten we nog altijd.
Wat. Een. Dag.
Datum: 12 Juni 2025
Afstand: 284 km
Tijd: 5.39 h
Gemiddelde snelheid: 50 km/h
Maximum snelheid: 113 km/h
Hoogte: 1254 m
Overnachting: https://sjoarafting.no/en/accommodation-and-food/#accommodation
Route gpx bestand
Reactie plaatsen
Reacties