Na opnieuw een zalige nacht (in een stapelbed dat verrassend goed lag), openen we onze ogen in alle rust. Nog één keer genieten we van een stevig Noors ontbijt in de gezellige chalet van Sjoa Rafting. Tijd om het team daar gedag te zeggen. Bij het afrekenen zie ik het aantal pintjes pijlsnel oplopen – 120 kronen per glas, en dat meerdere keren. Auw.
En kijk, wie doet de afrekening? Juist ja, het meisje van het dessertincident. De blik in haar ogen verraadt dat ze onze grap van gisteren nog niet vergeten is. We vermoeden dat er een paar extra pintjes ‘per ongeluk’ aangerekend zijn. Zoete wraak komt in vele smaken – deze keer blijkbaar in vloeibare valuta.
Opgezadeld met goede moed én een lichte kater, trekken we zuidwaarts richting onze allerlaatste Noorse bestemming: Oslo. Maar niet zonder enkele iconische tussenstops onderweg.
Eerst brengen we een bezoek aan de Ringebu Stavkyrkje – een magnifieke staafkerk met roodbruine muren en sierlijk houtsnijwerk. De sfeer is sereen, de lucht helderblauw, en de foto's? Die spreken boekdelen.
Onze tocht leidt ons verder naar het Norsk Vegmuseum – maar nee Nico, niet voor het museum zelf. Buiten blijkt er een oldtimertreffen aan de gang: de Jubileumstreff – Ford Taunus Klubben Norge 25 år. Een nostalgisch feest voor fans van de legendarische Ford Taunus. Steven loopt kwijlend rond tussen de glanzende modellen, terwijl Mark een traantje wegpinkt bij het zien van oude graafmachines en bulldozers. Zijn breekwerfverleden flikkert even op als een warme herinnering.
Iedereen vindt hier z’n gading: van museum-tankstations tot poppenwinkeltjes en Noorse vrachtwagens – het lijkt wel een openluchtfilmset. We poseren als volleerde Taunus-tifosi voor een groepsfoto bij een benzinepomp. Pure klasse.
Niet veel later rijden we Lillehammer binnen, hét mekka voor wintersportliefhebbers en fans van de briljante serie Lilyhammer. Het stadje ademt pure serie-vibes: de nachtclub, het café – alles roept herinneringen op aan Steve Van Zandt’s maffioso-alter ego Giovanni Henriksen. Elke souvenirwinkel heeft wel een foto hangen of een muts à la Giovanni te koop. Toeristisch? Zeker. Maar oh zo charmant.
We verliezen Johan even uit het oog in de winkelstraat, maar vinden hem terug… aan een ijsjeskraam. Het is 24 graden en zonnig – logisch dat hij bezwijkt. Of was het de charme van het meisje achter de toog? We laten het in het midden. IJsje in de hand, lachen op ons gezicht.
De lunch nemen we op een idyllisch plekje bij het kabbelende water aan het Lillehammer Bakeri – een binnenpleintje dat rechtstreeks uit een Noorse droom komt. Vers brood, goed gezelschap, wat wil je nog meer?
Terug bij onze trouwe rossen maken we ons klaar voor de klim naar het Olympisch Dorp. Alleen… Bart heeft z’n sleutels op de motor laten zitten én zijn lichten aan. Resultaat: lege batterij, motor dood. Gelukkig staan we op een helling en met de eendrachtige kracht van de McMotoSpieren rolt het MBW museum stuk al gauw weer blaffend tot leven. Well done, team.
We bezoeken de beroemde skischans van Lillehammer. De Olympische vlam staat er nog altijd – weliswaar zonder vlam. Maar het uitzicht en de architectuur zijn fenomenaal. En dan: koers richting Oslo.
Onderweg houden we nog een korte McCoffeeStop aan het prachtige Randsfjorden-meer. De zon schittert op het water, en de verleiding is groot om ons in de golven te werpen. Maar hebben nog wat kilomters te bollen, dus we houden het bij een koffietje en bewonderende blikken.
Bij het naderen van Oslo doemt de imposante skischans van Holmenkollen al op aan de horizon. Ons hotel ligt er vlak naast – een machtige plek om deze reis in schoonheid af te sluiten. De klim is stevig, maar de beloning: een panoramisch uitzicht over Oslo, zonovergoten en indrukwekkend.
We checken in. En jawel, het hotel straalt luxe uit, maar… bureaucratie troef: zes scans van onze ID-kaarten, formuliertjes invullen, pasnummers. Geef ons maar een gezellige B&B met een sleutel onder de mat.
Het zwembad? Niet inbegrepen – 15 euro per duik. Reactie van het team: "Voor die prijs laat ik wel iets achter in het zwembad." Details besparen we u.
We drinken een afsluitend pintje aan de bar en wagen ons aan een laatste avondwandeling naar de schans. Steil, indrukwekkend en vol feestjes. We overwegen even om zo’n feestje binnen te vallen, maar de wijsheid van de jaren wint het van de impuls. We keren terug naar onze kamers – moe, voldaan, en stilletjes melancholisch.
De Noorse wegen liggen achter ons. Wat een reis. Wat een land. Wat een bende.
Oslo slaapt. En wij… ook bijna.
Datum: 14 Juni 2025
Afstand: 275 km
Tijd: 8.51 h
Gemiddelde snelheid: 40 km/h
Maximum snelheid: 98 km/h
Hoogte: 633 m
Overnachting: https://www.scandichotels.com/en/hotels/scandic-holmenkollen-park
Route gpx bestand
Reactie plaatsen
Reacties