De ochtend start zoals het hoort: met een stevig ontbijtbuffet waar zelfs de stevigste biker even twijfelt of hij alles op krijgt. Koffie, eitjes, pistolets – we slaan onze voorraad energie op voor wat nog komt: de lange tocht huiswaarts.
Na het laatste stuk zalm en de obligate Deense yoghurt begeven we ons naar het benedendek. Tijd om onze stalen rossen te bevrijden uit hun sjorbanden. Het schip heeft duidelijk zijn eigen tempo, want we zijn zowat de laatsten die van boord mogen. Geduld is een schone deugd, zeggen ze – al denkt onze hoofdenhelm daar intussen anders over.
Eenmaal op vaste grond in Kiel, start het grote migratieoffensief richting België. Kilometer na kilometer glijdt onder ons door, de motor zingt, de zon schijnt zacht. Onderweg houden we nog een gezamenlijke lunchstop – op zijn vettigst, Duits én calorierijk. Currywurst, schnitzel, bratkartoffeln… een waardig afscheid van de Teutoonse gastvrijheid.
En dan... Venlo. Daar loopt het even mis. De kilometers beginnen te wegen en onze tanks ook. Letterlijk. De naalden zakken gevaarlijk in het rood. In de chaos die volgt, raken we elkaar kwijt:
- Steven? Foetsie.
- Johan, Bart en Mark? Blijkbaar ergens in de stad.
- Bart en ik? Op een verlaten buitenweg bij een tankstation, tussen een Aldi en een veld met koeien.
De WhatsApp-groep begint op te lichten als een kerstboom. Locaties worden gedeeld, suggesties geopperd, verwensingen tussen de lijnen. Maar uiteindelijk besluiten we het simpel te houden: elk zijn weg naar huis. De laatste kilometers zijn voor introspectie – en voor goeie muziek in de helm.
Wat echter wél ontbreekt, is die typische groepsknuffel op het eind. Geen dramatische groepsfoto bij de grens, geen schouderklop met zonnebril. Maar geen paniek – de virtuele knuffel volgt snel in onze WhatsApp-groep. En die voelt eerlijk gezegd ook wel goed.
Want wat een reis. Twaalf dagen vriendschap, bochten, baarden, motors, romme en bakken plezier.
Zoveel indrukken dat je er een boek mee vult. Of toch op z’n minst een volle geheugenkaart en een hart vol herinneringen.
Wat begon als een motortrip werd een verhaal. Een verhaal over kameraadschap die meereed door tunnels en over fjorden, over lachen tot tranen kwamen, samen zweten op gravelwegen en bibberen in de Noorse regen. Over hulp bij lege batterijen, verloren sleutels en verloren portefeuilles – maar nooit verloren vriendschap. Iedereen had zijn rol: de stille kracht, de grappenmaker, de chief, de charmeur, de kok-chef… en samen vormden we één McTeam.
Of het nu ging om een gedeelde pint op een Noors terras, een wildwateravontuur, een dessertincident of gewoon zwijgend staren naar een waterval en fjord – het was echt. Het was wij. En het zal lang nazinderen.
Bedankt, McTeam.
Voor jullie gezelschap, de eindeloze humor, de praktische hulp, de late pinten, de vroege starts, en voor wie jullie zijn. Deze trip was uniek – en dat zal ze blijven. En nen dikke merci voor mijn baardverzorgingskit, dat klaarlag als cadeautje voor de Chief, voor zijn deskundige leiding en de perfect lopende organisatie van onze McMoto-trip.
Ik ben blij dat jullie in mijn Team zitten!
Tot de volgende rit.
McMotoBoys, out. 🏍️🔥
Reactie plaatsen
Reacties