Dag 4 - 1 Juni 2026 - Het Plan, de Werkelijkheid, en de Tanks die Honden Haten / McTrip VII – Normandië Frankrijk ‘26 / McMotoTrips

by Bart, de man die weet hoe je een verhaal vertelt… en hoe je een plan kunt vergeten." 🏍️💨🍷

☕ De Ochtend: Een Ontbijt en een Plan (Dat Al Snel Verandert)

Na een beter ontbijt dan verwacht (en dat wil wat zeggen voor een stel McMotoBoys) vertrekken we in alle vroegte voor wat op papier één van de mooiste ritten van de reis belooft te worden.

Maar, zoals wel vaker bij de McMotoBoys, verloopt de dag niet helemaal volgens plan. Eerst houden we ons nauwgezet aan de route, maar al snel beginnen we het plan stelselmatig in te korten. Tot er van het oorspronkelijke idee nog slechts een vage herinnering overblijft. "We hebben een plan, maar het plan heeft ons!"

De ochtend lijkt sprekend op die van de vorige dag: ontelbare kleine weggetjes, verlaten dorpjes, en eindeloos draaien en keren door het Normandische binnenland. Na een tweetal uur bochtenwerk besluiten we dat het tijd is voor een koffie. Maar de route denkt daar anders over en blijft ons koppig landinwaarts sturen voor nóg een ronde slingerwegen door het glooiende groene landschap.

"Dat zien we niet zitten," besluiten we unaniem. Tijd voor actie!

🏖️ Saint-Germain-sur-Ay: Koffie, Strand en Heroïsche Foto’s

We keren terug richting de kust en vinden uiteindelijk in Saint-Germain-sur-Ay een horecazaak die bereid is ons van het zwarte goud (koffie, natuurlijk) te voorzien. Vooraf maken we nog enkele heroïsche foto’s van onze motoren en onszelf aan het strand. Het resultaat? Alsof we voor een promotiecampagne van een motorblad poseren – al weten we beter.

"We zien eruit als professionele modellen … of in ieder geval als McMotoBoys die weten hoe ze een goede foto maken!"

🍽️ Flamanville: Lunch met Uitzicht

Ondertussen heeft Steven (onze onofficiële navigatie- en lunchexpert) zijn tijd nuttig besteed door een uitstekende lunchlocatie te vinden op een heuvel aan de kust van Flamanville. We besluiten ernaartoe te rijden.

Het uitzicht is prachtig, het weer werkt mee, en het eten smaakt uitstekend. "Meer moet dat soms niet zijn," besluiten we tevreden.

🪖 Dunes de Biville: Tanks, Honden en een Surrealistisch Landschap

Wat we in ieder geval niet meer nodig hebben, zijn extra binnenwegen. Daarom besluiten we de kustlijn te blijven volgen.

Onderweg houden we halt bij de Dunes de Biville, nabij La Hague-Vasteville. In dit beschermde natuurgebied liggen drie zwaar gehavende en doorgeroeste M4A1 Sherman-tanks en enkele gepantserde Panhard-voertuigen. Ooit maakte dit gebied deel uit van een militair oefenterrein; vandaag liggen de wrakken verspreid tussen de duinen als stille en ietwat surrealistische monumenten uit een vervlogen tijd.

Het blijkt ook een populaire plek voor hondenbezitters. Vermoedelijk hebben honden de tanks tijdens de Tweede Wereldoorlog nooit echt gewaardeerd. Wellicht tonen ze tot vandaag hun afkeuring door collectief tegen de overblijfselen van het oorlogsmaterieel te plassen. "Honden weten tenminste wat ze niet leuk vinden!"

🏙️ Cherbourg: Een Stad die ons Verbaast (of niet)

De rest van de namiddag rijden we over prachtige wegen langs de kust richting Cherbourg. Het schiereiland Cotentin is adembenemend en blijkt rijk aan oorlogserfgoed: bunkers, verdedigingswerken, en hier en daar zelfs muurschilderingen herinneren nog aan de gebeurtenissen van meer dan tachtig jaar geleden.

Ons hotel, Shelder in Cherbourg-en-Cotentin, ligt op ruim een half uur wandelen van het centrum. We besluiten de benen te strekken en al wandelend de stad te ontdekken.

Wat een tristesse.

Het contrast met de prachtige natuur net buiten de stad kan nauwelijks groter zijn. Ondanks haar omvang lijkt Cherbourg opvallend weinig winkels, cafés of restaurants te tellen. De straten hebben een sfeer die ergens zweeft tussen "vergane glorie" en "het is hier maandagavond en iedereen is thuisgebleven".

Volgens Wikipedia is Cherbourg een mooie stad met een indrukwekkende haven en interessante musea. Voorwaar een bestemming die Nico ooit verder zal moeten exploreren om deze stelling te bevestigen … of definitief te ontkrachten.

🍷 Avond: Tapas (zonder Tapas) en een Syrisch Feestmaal

We beginnen de avond met een drankje in een tapasbar die opmerkelijk genoeg geen tapas serveert. Vanop het terras hebben we een uitstekend uitzicht op het lokale straatleven, dat zich op dat moment voornamelijk lijkt te concentreren rond één bijzonder kleurrijk koppel.

Vervolgens reserveren we wat op maandagavond het enige nog geopende restaurant van de stad lijkt te zijn: een Syrisch restaurant. De keuze blijkt een schot in de roos. We eten er lekker, overvloedig en in een aangename omgeving.

🌟 Een Mooie Afsluiter
Alweer een geslaagde dag – met bochten, tanks, honden, en een Syrisch feestmaal. En zoals altijd: "De fun pakken ze ons niet af!"