🌅 Ontbijt op z'n Italiaans
Vandaag: bezoek aan het nieuwe Moto Guzzi Museum! Het gaat pas om 10u00 open, dus we hebben de tijd. Het ontbijtbuffet ziet er in Italië al heel anders uit: buiten toast bestaat het uit verschillende zoetigheden – taarten en cakes in overvloed. Even wennen. Ik ga voor de toast en yoghurt.
Dan tijd om te vertrekken. Blijkbaar is er een gemakkelijkere weg om van het hotel te komen – en die nemen we natuurlijk, om af te dalen naar het meer.
🦅 Het Museum: Metaal, Licht en 160 Adelaars
Ticketje kopen en binnen zijn we. Het museum is ontworpen door Greg Lynn en ziet er geweldig en futuristisch uit. Verwijzingen naar de in Mandello gebouwde motoren zijn zichtbaar in architecturale details en afwerkingen.
🏍️ De Collectie: 160 Prachtig Gerestaureerde Motoren
De collectie is wereldwijd uniek in haar soort en telt 160 exemplaren die de afgelopen maanden zorgvuldig en minutieus werden gerestaureerd – een kostbare operatie die volledig werd uitgevoerd door het eigen personeel van Moto Guzzi.
De motorfietsen zijn onderverdeeld in drie grote themagebieden, nauwkeurig gerangschikt in chronologische volgorde:
- 🏭 Productiemodellen – van de allereerste motoren tot de huidige productie
- 🏁 Racemodellen – de legendarische racemachines en hun triomfen
- 🎖️ Militaire modellen – de Guzzi's die hun dienst deden
Van de G.P. – een uniek model dat dateert van vóór de oprichting van Moto Guzzi in 1921 – tot de nieuwste modellen die nu in productie zijn, zoals de Stelvio (toevallig het nieuwe gereedschap van Den Chief!): een bezoek aan de collectie is een unieke reis door de geschiedenis van het merk.
Den Chief staat tien minuten stil bij de Stelvio, alsof hij zijn eigen motor in de spiegel ziet. De Sjoemelaar vraagt zich ondertussen af of de G.P. van 1919 nog een proefrit zou verdragen.
Ik koop nog een T-shirt met het koele logo van de adelaar, en we drinken nog een koffietje in het fantastische Moto Guzzi-café. Twee kleine, neuropsychologische genoegens: het voelt als een pelgrimstocht naar de bron.
🏍️ Omobono Tenni
De Zwarte Duivel was een coureur die twee zadels op zijn racer had – het platte broodje om te liggen in snelle stukken, en het zweefzadel om de motor te beheersen in bochten. Tenni gebruikte dat zweefzadel bijna nooit. Zo eentje die steevast de moeilijke weg kiest – klinkt bekend, niet?
Een man met woeste haren, een zwarte leren pak en zonder angst in de bochten – de Sjoemelaar vond hier zijn geestelijke voorganger. En Den Chief noteerde stilletjes dat zelfs duivels een helm dragen." 😄🏁
Precies dit soort momenten maakte de pelgrimstocht naar Mandello de moeite waard: geen 160 motoren alleen, maar de verhalen van de mannen erachter. 🦅
🦅 De G.P. 500 van 1919 – De Moeder van alle Adelaars.
Wat hier aan het plafond van het museum hangt, is het originsel: de G.P. 500 uit 1919 – de allereerste motorfiets die Carlo Guzzi bouwde, één jaar vóór de oprichting van Moto Guzzi. Het is het enige exemplaar dat ooit de letters "G.P." – Guzzi-Parodi – droeg.
Het concept ontstond in de loopgraven van de geschiedenis: Carlo Guzzi werd als vliegtuigmonteur bij de Italiaanse luchtmacht ingelijfd. Daar leerde hij twee piloten kennen: Giorgio Parodi en Giovanni Ravelli. De drie spraken af om na de oorlog samen te werken: Guzzi zou bouwen, Parodi (uit een rijk Genoes rederfamilie) zou financieren, en Ravelli – een bekend coureur – zou de machine op de circuits roemen.
Maar het lot besliste anders: Ravelli verongelukte op 11 augustus 1919 bij een testvlucht. Ter nagedachtenis kreeg het merk als embleem de gespreide adelaar van de Italiaanse luchtmacht – dé adelaar die vandaag op de tank van de Stelvio van Den Chief prijkt.
Exponaat nr. 161: "Sjoemelaar Mandellensis" – mannelijk exemplaar, gevonden in het wild nabij Varenna. Voedt zich met 0% Weizenbier en pasta. Herkenbaar aan de plaspauzes om de 80 km en het vermogen om overal een tafel te bemachtigen. NIET aanraken – hij blijft charmant terugkomen."
🍝 Varenna: Pesto, Pasteis en een 'There is a Line'
Het is middag als we buitenkomen – tijd om iets te eten. We besluiten naar Varenna te rijden, één van de mooiste dorpen rond het meer. En dat kan gezegd worden van de drukte: het is er enorm druk.
We zien op een terras een tafeltje vrijkomen, maar de serveerster wijst naar achter ons en zegt droog: "There is a line." Ok – hier gaan we niet wachten. We eten op het terrasje ernaast een geweldige pasta.
In Varenna staan de influencers in de rij, maar de McMotoBoys zitten allang te genieten – met de beste pasta van het meer. Timing is alles, en geluk helpt.
We kuieren wat rond, maar deze drukte met influencers en instagrammers ontlopen we: we rijden wat verder en doen nog een rustig terrasje aan een haventje om dan terug te rijden naar het hotel.
🎯 De Bocht die de Sjoemelaar Negeerde
De Charmante Sjoemelaar rijdt voorop, en ik vertel hem dat hij in de scherpe bocht naar rechts het gemakkelijke straatje niet mag vergeten. Maar kijk: hij rijdt er straal voorbij – en gaat voor de moeilijke weg. Zo kennen we hem!
Waarom het gemakkelijke nemen als je de uitdagende route kunt nemen? De Sjoemelaar leeft het McMotoBoys-motto vóór dat het motto er was: geen bocht te veel, geen weg te zwaar.
🍖 Diner: De Vleesspies als Finale
We dineren in het hotel – gezien we gisteren zagen dat er een vleesspies geserveerd wordt, en die willen we allebei toch eens proeven. En ze smaakt. Na de pasta van het middaguur was dit de kers op de Italiaanse taart – letterlijk, want die stonden er vanmorgen ook al vroeg mee op het ontbijt.
Na de koffie is het tijd om dodo te doen na deze geweldige dag. En morgen is het tijd om terug te bollen. Het zal pittig worden: we hebben nog maar twee dagen om terug te rijden.
Reactie plaatsen
Reacties