🌅 Dag 4 Alweer!
Zijn we werkelijk al aan dag 4? Wat gaat dat snel! Na het kloosterontbijt is het tijd om de route op te zoeken. We vertrekken al miezerig, maar algauw is de zon weer daar. Moet zeggen: voor oktober hebben we tot nu toe fantastisch weer gehad en konden we altijd ergens genieten van een terrasje – de weergoden zijn ons goedgezind, of hebben misschien compassie met de pitta-naschok.
De weg neemt ons door prachtige, groene landschappen en we gaan onze eerste haarspeldbochten tegemoet – een van velen, zo zal blijken.
🐄 Fotoshoot (of Plaspauze) & de Vlaamse Boerenfilm
We stoppen voor een fotoshoot (of plaspauze – bekijk het maar zoals je wilt). We kijken naar een tafereel dat zo uit een Vlaamse boerenfilm zou weggelopen zijn: papa komt buiten, dan volgen de twee kinderen, en daarna mama om de stallen uit te kuisen. Respect om hier een dierenboerderij te runnen op zo'n berglandschap waar niets vlak is. Hard labour for sure!
🏞️ Viamala Gorge: de "Slechte Weg"
Volgende stop: de Viamala Gorge – een grote, diepe kloof, indrukwekkend. We kijken naar beneden en zien een avontuurlijke trap naar beneden, maar nee: dit gaan we niet doen. Zal voor een andere keer zijn.
Weetje: De naam Viamala betekent in het Reto-Romaans letterlijk "slechte weg" – al bestaat er al sinds de Bronstijd een route door of langs de kloof, en is aangetoond dat er ten tijde van de Romeinen een weg door de Viamala voerde. In de middeleeuwen raakte de route in verval, maar na een renovatie in 1473 groeide de Viamala uit tot een van de belangrijkste transitverbindingen van Graubünden.
Zelfs de Romeinen vonden dit dus maar een "slechte weg" – en die hadden nog geen Stelvio met ABS.
🍽️ Caltgera: Vier Keer Fantastisch
Na een eindje rijden voelen we een hongertje opkomen. Bij het rondkijken rijdt Den Chief verkeerd – en Calimoto biedt ons een nieuwe weg aan. En kijk: we passeren Restaurant Caltgera op de heuvel, met een zonnig terras. Af en toe van de weg afwijken kan je blijkbaar pareltjes bezorgen.
We bestellen van de kaart (ja, we hebben deze keer keuze!) en het is vier keer fantastisch: het eten, het weer, het uitzicht, en het gezelschap – beter wordt het niet.
⛰️ De Splügenpas: 2117m Pure Motorhemel
En nu begint het pas, want we gaan de pas tegemoet van de Passo dello Spluga, waar Italië begint en Zwitserland eindigt – op een hoogte van 2117m.
Nu, wat ik niet wist – gezien Calimoto deze keer de weg berekend had, en niet Den Chief – is dat we verschillende haarspeldbochten gingen aandoen die je zelfs in eerste versnelling moet nemen: steil en dermate smal dat er in de bochten maar één kan passeren. Wat een werk op de motor in die ontelbare bochten naar boven! De bochten zijn zo scherp dat bussen, vrachtwagens en caravans niet toegelaten zijn. Een uitdaging die we alom met graagte aannamen.
Weetje: De Splügenpas werd al tijdens de Romeinse tijd gebruikt – waarschijnlijk onder de naam "Cunus Aureus" – en was eeuwenlang de voornaamste verbinding tussen Milaan en Duitsland. De Italiaanse kant telt maar liefst 49 haarspeldbochten, met de mooiste reeks van 10 bochten door en tegen de rotsen in het middelste gedeelte van de klim, vanuit Chiavenna bijna 1.800 meter hoogteverschil overwinnend.
De Romeinen namen hier karren met paarden over. Wij doen het met een Guzzi en een BMW – de vorderingen van 2.000 jaar techniek.
☕ Koffietje aan het Berghaus Splügenpass – het hoogst gelegen hotel voordat je Italië binnenrijdt. Op de parking staat een Enfield Cafe Racer met één cilinder. Tijdens De Sjoemelaar zijn plasje neemt de Enfield-rijder plaats op zijn motor en vertrekt met een fantastisch eencilinder-lawaai de noorderzon tegemoet. Een ridderafscheid van het bergtopcafé.
📸 Boven de boomgrens: tijd voor een fotoshoot. Boven de boomgrens verandert het landschap spectaculair. Wat een schoonheid hier op deze hoogte – mijn gemoed komt er vol van en de pitta is vergeten. Na dit prachtige intermezzo weten we wat er komt: wat naar boven gaat, moet ook terug naar beneden.
🎯 Afdaling: Fun, Fun en Nog Eens Fun
En weg zijn we, naar beneden, als de dappere McMotoBoys die we zijn. We passeren nog een prachtig bergmeertje en een dam, en dan gaat het haarspeldbochtend naar beneden. Aan de Italiaanse kant staan er weld bordjes met het aantal haarspeldbochten – zodat je kunt aftellen. Fun, fun en nog eens fun!
De rit vervolgt zich naar en rond het Comomeer, met als eindbestemming Mandello. Op de 50 km/u-ringweg rond het meer gaat het tergend traag vooruit: veel verkeer, veel stoppen, en dubbel opletten is de boodschap.
🏨 Hotelzoektocht: Een Italiaanse Film, een Studio, en €6 Korting
Calimoto brengt ons tot bij de Moto Guzzi-fabriek – nu tijd voor een hotel! Ik vind er eentje op Booking aan het meer zelf. We rijden de straat in, parkeren de motoren en gaan op zoek… maar vinden het niet in deze pittoreske straatjes.
Ik vraag het in een caféetje: geen Engels, maar ik laat het adres zien aan één van de gasten. En wat er zich nu afspeelt, zou zo uit een Italiaanse film komen: hij gaat met mijn gsm naar een tafeltje met een zevental van leeftijd gezegende Italianen, en er ontstaat een discussie in losse handgebaren vanjewelste. Geweldig tafereel! Uiteindelijk komt er iemand mee om ons hotel te tonen … dat een studio blijkt te zijn.
De Charmante Sjoemelaar zegt: "Nee, nee, geen studio – ik wil een hotel!"
Na een dag op de Splügenpas is de Sjoemelaar te moe om te sjoemelen. De studio moest gewoon een hotel zijn. Punt.
Weer op Booking, en we vinden Al Verde, de berg op. De Sjoemelaar zet het in zijn Google Maps en weg zijn we: we klimmen, om dan terug een beetje te dalen, om dan plots op een autostrade terecht te komen. In de tunnel zie ik De Sjoemelaar zijn hoofd meerdere malen "nee" schudden – en ik denk: ai. En zie: we stoppen op een parking en moeten tot de volgende afrit – die niet zo dichtbij is. Maar geen nood: we zijn met vakantie en komen er wel.
Deze keer neemt Den Chief het voortouw – en kijk: geen autostrade! We rijden een flink stukje naar boven en mijn GPS zet me af bij een caféetje. Ik vraag aan een lief oud vrouwtje of dit Al Verde is, en ze schudt lachend nee. Oei, geen goed teken. Ze gaat naar buiten op het hoge terras en wijst naar beneden in het dal. Prachtig verlicht zien we het Al Verde-hotel liggen – maar hoe geraken we daar? De vrouw wijst naar een supersteil weggetje naar beneden. Jawadde – wat een uitdaging, zo laat op de avond! Maar geen keus: in eerste versnelling met achterrem naar beneden, en vooral van de voorste afblijven.
Na 49 haarspeldbochten op de Splügenpas maakt een steil weggetje ons echt niet meer uit. Of toch: de Chief hield zijn adem in tot onderaan.
🍝 Al Verde: Eind Goed, Al Goed (en €6 Korting)
Eens beneden zijn we dankbaar dat we zijn aangekomen – en zien we dat er nog motards zijn. Blijkbaar is dit hoteltje bekend bij motorrijders. Ik ga naar binnen en hoop dat ze nog een kamer vrij hebben … en jawel! Oef, eind goed al goed.
Nog een anekdote: De Sjoemelaar betaalt de kamer cash – deze kost €106. Eens €100 cash op het aanrecht lag, was het voldoende: "Geen nood meer voor de €6, het is tenslotte Italië," zegt de hostess. Een zeer sympathieke dame, en supervriendelijk. We hebben het weer eens getroffen.
Het hotel is supergelegen: wat een uitzicht, natuur langs alle kanten, een verrassing in de grote Mandello-stad, en een superaanrader. Je hoort zelfs een riviertje stromen onder je voeten. Beter wordt het niet dan dit.
Eens ingecheckt en tot rust gekomen: tijd voor een pintje en een pastamaaltijd. Wat een perfecte afsluiter voor deze geweldige dag van bochten.
😴 Dodo: Het Vingertje op het Scherm
Dan is het tijd voor dodo. Motorrijden is een fantastisch medicijn – ook om te slapen: ik zag De Charmante Sjoemelaar al ronken bij zijn eerste reel. En het grappigste? Zijn vinger rustte op het scherm, waardoor de reels in speed x4 werden afgespeeld. Zelfs slapend nog sneller dan de Chief.
Slaapwel! 🌙
Datum: 15 oktober 2026
Afstand: 287 km
Tijd: 6.45 h
Gemiddelde snelheid: 42 km/h
Maximum snelheid: 105 km/h
Hoogte: 2173 m
Overnachting: https://hotelalverde.coma/
Route gpx bestand
Reactie plaatsen
Reacties