🌅 Het Laatste Ontbijt
Na weeral eens een fantastisch ontbijt willen we niet te veel tijd verliezen. We hebben nog wat km te doen en zouden graag vóór het donker thuis zijn, rond 16u00. De regen is al verminderd en miezert nog maar een beetje – de weergoden geven ons een waardig afscheid.
Zeven dagen geleden vertrokken we met een Guzzi en een BMW en een plan. Vandaag rijden we het laatste stuk met een vol repertoire aan verhalen, een T-shirt met een adelaar, en de vastberadenheid om stipt te zijn – Den Chief wil bewijzen dat het kán.
🛣️ De Marathon: Alleen het Hoognodige
En weg zijn we op de autostrade. We stoppen alleen nog voor het hoognodige: plassen, tanken en lunchen – de heilige drie-eenheid van de thuistocht. Tanken én lunchen doen we nog in Luxemburg (goedkoper, zo slim zijn we wel), en dan is het full throttle richting Steenokkerzeel.
Geen fotoshoots meer, geen terrasje omweg – vandaag is de motor een vervoermiddel en de benzinemeter een countdown. Al jarenlang leert de rit ons dat de thuisrit een eigen discipline vraagt.
🏁 Aankomst: Stipt om 16u00
En kijk: stipt om 16u00 komen we aan – precies zoals vanmorgen gepland. Steenokkerzeel, de bakermat van de McMotoBoys. 🏠
Den Chief kan tevreden zijn: 7 dagen, 8 landen, 1 adelaar en 0 minuten te laat. Dit soort precisie heb je na jaren GPX-routes en hotelzoektochten-in-de-mist verworven.
🎬 Epiloog: Wat We Thuisbrengen
We brachten meer thuis dan kilometers: een klooster met koeiengeschel, een mistig hotel op 1000m, een glazen douche in een kamer genaamd S. Gallus, een Enfield-ecilinder die in de noorderzon verdween, en een Vlaamse boerenfilm op een Zwitserse berghelling.
Maar bovenal brachten we het doel van de reis thuis: het bezoek aan het legendarische Moto Guzzi Museum in Mandello del Lario. Zeven dagen, 8 landen en duizenden bochten lang stonden twee pelgrims op weg naar die ene rode poort aan de Via Parodi. En daar, tussen 160 prachtig gerestaureerde adelaars – van de G.P. van vóór 1921 tot de Stelvio zelf – wisten we waarom we reden. 105 jaar Moto Guzzi, een futuristisch museum vol metaal en licht, en de bevestiging dat de adelaar niet alleen op de tank zit, maar in het hart van elke Guzzisti klopt.
En vooral: de bevestiging dat je met twee motards en een Calimoto-route overal een avontuur van maakt.
De Moral van McTrip VIII 1/2: "Je hoeft geen 12 man te zijn voor een legende – twee willige McBoys volstaan. En of het nu de Route des Crêtes, de Splügenpas of de ringweg rond het Comomeer is: de fun pakken ze ons niet af."
🙏 Woord van Dank
Met dank aan De Charmante Sjoemelaar – voor het gezelschap en de praatmakende avonden vol wijsheid en straffe verhalen.
Van het eerste pintje in de Altes Zollhaus tot de laatste reels in speed x4, van de plaspauzes die onze redding waren tot de hotelzoektocht waarbij hij steevast de moeilijke weg koos – een reisgenoot pur sang. Iemand die 's avonds de tafel vult met verhalen, en die met één "nee, nee, geen studio" een hele avond richting gaf.
En dank aan Moto Guzzi – voor 105 jaar motorgeschiedenis aan de oevers van het Comomeer, en voor een museum dat doet wat alle goede musea doen: verlangen aanwakkeren om zelf de volgende bocht in te rijden.
🚣 Het Slotweetje: De Boot aan het Plafond
Die roeiboot in het museum? Die is van Canottieri Moto Guzzi – de eigen roeiclub van de fabriek, waarvan de vier zonder stuurman (Moioli, Morille, Invernizzi en Faggi, stuk voor stuk fabrieksarbeiders) in 1948 Olympisch goud wonnen in Londen na elke ochtend vóór hun dienst te hebben getraind op het Comomeer. Twee adelaars in één museum: eentje op de baan, eentje op het water – hard werken, hard spelen, nooit laten zakken. Zo herkennen de McMotoBoys zich wel in een bootje. 🦅🚣
Reactie plaatsen
Reacties