Dag 2 - 17 Mei 2024 - De Dag dat de McMotoBoys de Kids Area Kaapten

Gepubliceerd op 17 mei 2024 om 21:33

Na een stevig ontbijt in de stille winkelstraat van Trier gooien we onze stalen rossen richting Mendig-Niedermendig, via Großlittgen, Adenau en jawel: de Nürburgring.

We vertrekken meteen in volle pijpenstelenregen. Zo’n dag van regenpakjes, kletsnatte handschoenen en sokken die stilaan veranderen in vijverbiotoop. Maar kom, de bochtige wegen en uitzichten maken veel goed — natte McMotoBoys lachen ook.

Vandaag vervoegt Nico ons, de museumjager pur sang. We spreken af in Café Leonhard in Großlittgen. Doornat schuiven we binnen, bestellen Duitse specialiteiten en véél koffie. En jawel, Nico komt exact op tijd binnengewandeld. Splinternieuw regenpak aan, de aankoop van de week, en hij prijst zich gelukkig dat hij zijn 230 km lange regendoop heeft overleefd.

Met volle magen trekken we verder richting Nürburgring. Voor de niet-ingewijden: de Nordschleife wordt ook wel “Die Grüne Hölle” genoemd. Jackie Stewart bedacht de naam, waarschijnlijk terwijl hij vloekend in de vangrail hing. 20,8 km asfalt, 73 bochten en 300 meter hoogteverschil per ronde — hier kan je je knieën kwijt én je gezond verstand.

Maar rijden zit er voor ons niet in, dus gaan we voor plan B: het Ringwerk museum. Eerst in een 4D-cinema met een draaiend platform, windmachines en waternevel. Spektakel? Mwah. Ik had eerlijk gezegd meer adrenaline verwacht dan een nat kapsel.

Ondertussen prijkte Steven trots op een foto die doet uitschijnen dat hij écht over de ring is geknald. Ach, zolang hij het zelf gelooft, zijn wij ook blij. De rest van de bende nam intussen de “kids area” over — letterlijk. Nico waagde zich aan een Formule 1-simulator, zo geconcentreerd dat je zou zweren dat hij de volgende Verstappen wordt. De kinderen zelf? Tja, die moesten maar wachten tot de McBoys klaar waren met spelen.

Ach ja, er is natuurlijk ook plaats voor wat geschiedenis. De Nürburgring ademt heldenverhalen: van Jackie Stewart tot Niki Lauda, die hier zijn bijna fatale crash had. Voor de liefhebbers: er zijn genoeg boeken, films én Wikipedia-pagina’s om in te verdwalen. Maar eerlijk… wij hebben vooral plezier gehad in de kids area en met laserpistolen. 🤷‍♂️
Dus, beste lezer, wie écht honger heeft naar racegeschiedenis: klik gerust door naar Wikipedia, wij houden het voorlopig bij pintjes en pistoolkes.

Daarna terug de regen in, richting onze slaapplaats. Daar wacht Klaus ons op: een gastheer met passie, een prachtpand mét binnentuin, én een sleutel tot een geheime kelder vol VULKAN-biertjes. Voor de weetjesfanaten: die brouwerij ligt op lavabodem, bestaat sinds 1875 en brouwt nog steeds met water uit een 150 meter diepe bron.

Klaus stuurt ons door naar de Vulkan-brouwerij zelf. Giftshop, originele waterput achter glas, lokaal eten en natuurlijk bier in overvloed. Groepsfoto met onze McPolokes erbij, en klaar.

Terug in de tuin kraken we eindelijk Geurt zijn fles whiskey, gekocht vorig jaar op het Isle of Man. Beter laat dan nooit. Het wordt nog een gezellige avond, al wat weemoedig — Bart verlaat ons morgen en keert huiswaarts. Gelukkig hebben we vannacht nog één gedeeld bedje om het afscheid te verzachten.

Met een glimlach, een slok en natte sokken duiken we onder de wol. Morgen nieuwe verhalen.