Een frisse maar zonovergoten lentedag in de Ardennen. Perfect weer om de stalen rossen nog eens los te laten op de Waalse kronkelwegen. Van de partij: Steven, Geurt, Bart, Johan, Mark en de Chief. Bijna voltallig dus… buiten den Nico. Die moest deze heroïsche rit missen en mocht zich waarschijnlijk troosten met een ritje op de motoren van de kermismolen. Hopelijk hadden ze daar genoeg ticketjes voorzien om zijn verdriet wat te verzachten.
Afspraak bij den Bart, ergens “in het buitenland”. Ik kom aangereden en jawel hoor: zijn sympathieke buurvrouw staat mij al op te wachten. Vol bewondering voor mijn legendarische baard vraagt ze onmiddellijk waar Bart zit. Blijkbaar staat zijn legendarische BMW – mét nieuwe clutch – nog altijd bij haar geparkeerd en wordt het stilaan tijd dat die uit haar stallen verdwijnt.
Maar dames en heren… tromgeroffel…
Bart heeft een nieuwe aanwinst.
En niet zomaar eentje.
Een prachtige Royal Enfield Super Meteor 650.
Daarmee komt er stilaan een einde aan het legendarische tijdperk van de BMW 850. Niet zomaar een motor trouwens. Dit is dezelfde BMW die mee Engeland heeft doorkruist tijdens onze McMotoBoys-trip richting de beroemde Al's Bike Shed.
Daar ergens tussen de Engelse regen, bacon breakfasts, smalle landwegen en liters benzine werd de ondertussen mythische “nieuwe clutch” geboren. Een clutch waar meer over gepraat werd dan over sommige wereldproblemen.
De BMW kreeg daar bijna een VIP-status binnen de groep.
Een emotioneel moment in de geschiedenis van de McMotoBoys.
Terwijl de rest arriveert, wandelen we via een kronkelend paadje omhoog naar de patio van Barts bescheiden residentie. Daar worden we ontvangen door de chief des huizes: Eva. We installeren ons in het prille ochtendzonnetje met koffiekoeken en de verplichte liters koffie.
Na een klein incident waarbij het koffieapparaat plots besloot zijn inhoud over zichzelf uit te storten — of was het nu Bart die vergeten was een tas onder het toestel te zetten? — besluiten we dat het tijd is voor het echte werk.
Motoren starten. Vizieren dicht. Weg zijn we.
We hebben Calimoto de route laten bepalen en voor één keer moeten we toegeven: de machine wist perfect wat ze deed. Vanaf de eerste kilometers zitten we op heerlijke banen vol bochten, glooiende heuvels en uitzichten waar zelfs een koe spontaan stil van zou worden.
We rijden door het golvende landschap van Waals-Brabant richting de Condroz. Kleine dorpjes, oude natuurstenen huizen, kerktorens die boven de velden uitsteken en overal frisgroene bomen in lentekleuren.
Een van de eerste pareltjes onderweg is Modave.
Een typisch pittoresk Waals dorpje, bekend om zijn indrukwekkend kasteel dat hoog boven de vallei van de Hoyoux uittorent. De streek errond is een paradijs voor motorrijders: glooiende wegen, korte technische bochten en vergezichten waar ge spontaan trager van gaat rijden… al was dat bij sommigen van ons eerder uitzonderlijk.
Hier houden we onze eerste stop in Hôtel des Touristes.
Koffietje. Alcoholvrij biertje. Zonnetje op het terras. Het leven is mooi.
En aangezien zes volwassen McMotoBoys niet kunnen leven op enkel cafeïne, besluiten we iets te eten.
Maar kijk… we zijn in Wallonië.
Alles gaat hier op het tempo van een slaperige tractor op zondagmorgen.
Mark geeft onze bestelling door, maar het is ondertussen 12u45. Dat moet eerst besproken worden met de keuken. Want zes grote mannen betekent blijkbaar een logistieke uitdaging van internationaal niveau.
Na wat twijfel volgt uiteindelijk het verdict:
“Non.”
Geen plats du jour voor ons.
Dan maar pizza van de afhaalzaak ernaast. Ook daar zien we de patron al zuchtend rechtkomen van zijn stoel wanneer zes hongerige motards binnenstappen. Maar goed, eind goed al goed: pizza in het zonnetje op een terras. Meer moet dat soms niet zijn.
Maar het verhaal van Hôtel des Touristes eindigt daar niet.
Want plots blijkt de Chief zijn sleutels kwijt te zijn.
Ik herhaal:
de Chief.
Dit zijn toestanden die we normaal van Steven verwachten, niet van iemand met verantwoordelijkheden.
Met lichte paniek stap ik terug naar de toog… en jawel hoor: de sleutels zijn gevonden.
Opluchting alom. De rit kan verdergezet worden.
De volgende stop volgt na een spectaculaire afdaling via de Rue du Plantis. Een fantastische baan die zich tussen bossen en rotswanden naar beneden slingert alsof ze speciaal voor motoren ontworpen is. Beneden stoppen we aan een klein wandelbrugje over een kabbelend riviertje midden in het bos.
Zo’n plek waar ge spontaan denkt:
“Hier hadden we eigenlijk een koffiemachientje en een picknick moeten bijhebben.”
Volgende keer.
We trekken verder richting de streek rond Hulsonniaux, een klein Ardens dorpje vlakbij de Maasvallei. De omgeving daar is pure speelgrond voor de McMotoBoys: smalle wegen door dichte bossen, steile rotsflanken, oude stenen boerderijen en af en toe een uitzicht waar ge automatisch even uw gas lost.
Via kleine baantjes rijden we verder richting Meux, een rustig dorpje in de provincie Namen, tussen de velden en fruitboomgaarden van de Hesbaye. Daar splitst de groep zich op en kiest iedereen zijn eigen route huiswaarts.
Mark moest ons iets vroeger verlaten voor een “blind date” ergens in het Gentse. We hebben hem uiteraard nog wat levenswijsheden en strategische tips meegegeven voor een succesvolle avond. Of die geholpen hebben, weten we voorlopig nog niet.
Het was een prachtige rit.
Perfect weer.
Niet te warm. Niet te koud.
Alles in bloei.
Fantastische wegen.
Pittoreske dorpjes.
En vooral: topgezelschap.
Kortom: een meer dan geslaagde McMotoBoys-trip.
En jawel… de legendarische BMW is ondertussen definitief verkocht geraakt. Enkele dagen later werd ze op een remork afgevoerd. Er werd toch een traantje weggepinkt.
De BMW.
De clutch.
De verhalen.
Voor altijd deel van de McMotoBoys-legende.
Maar nu is het tijd voor een nieuw hoofdstuk met de Meteor van Bart.
Op naar Normandië.
Vertrek: 29 mei.
De vooruitzichten zijn uitstekend.
Chief Out!
Reactie plaatsen
Reacties