Onze doeltrip begint bij Mark, in zijn prachtige mansion ergens rond Grimbergen. Ik wacht nog even op Dirk, waar zijn motorpak op hem ligt te wachten. Dirk arriveert in Steenokkerzeel… op de elektrische fiets. Niet bepaald de klassieke start van een motorrit, maar goed: improvisatie is een ware McMotoBoys-kwaliteit.
Tien minuten later is hij volledig gekleed in zijn motorpak en vertrekken we met de Guzzi in de richting van Mark.
Rijden met een passagier achterop is even wennen, maar na vijf minuten voelt het alsof dat altijd al zo is geweest. Hopelijk denkt mijn passagier er evenzo over.
Bij aankomst op de ranch zijn Johan, Bart en Geurt al aanwezig. We krijgen een korte rondleiding door het domein. Steven laat ook niet lang op zich wachten en zo is het team compleet.
Zoals elke goede motorrit, begint ook deze… met koeken en koffie. Ondertussen krijgt Mark een grondige consultatie van het team over zijn mollenprobleem. De oplossingen variëren van ingenieuze strategieën tot methodes die zelfs de mollen zelf niet hadden zien aankomen.
Daarna maken we ons klaar voor vertrek. Dirk wisselt zijn Guzzi in voor de Yamaha. Of het nu komt door het comfortabelere zitje of de bestuurder, laten we diplomatiek in het midden.
En daar gaan we!
Via Duffel rijden we richting Lier, langs de Nete. In het centrum van Lier wordt het even puzzelen met eenrichtingsstraten, winkelstraten en voetgangerszones. Een soort windowshopping met de motor, maar gelukkig hebben motoren het voordeel dat ze wendbaar genoeg zijn om elke vorm van stedelijke logica te trotseren.
Wanneer we eindelijk het centrum achter ons laten, rijden we richting Brasschaat en daarna Stabroek. Onderweg passeren we een reeks prachtige villawijken. De conclusie van het team is duidelijk: hier woon je schitterend… al helpt een goed gevulde bankrekening blijkbaar ook.
Het stuk tussen Zandvliet en Lillo is werkelijk indrukwekkend. Omdat het weekend is, is de haven relatief rustig. We rijden door een landschap vol enorme kranen, gigantische containerschepen en eindeloze industriële installaties. Het voelt bijna futuristisch aan.
Even verderop maken we een stop bij de grootste sluis van Europa. Dit is het perfecte moment om rond te kijken, foto’s te maken en even de benen te strekken.
Wanneer we weer vertrekken, zien we dat de brug voor ons open is, waardoor we om moeten rijden via een noodbrug. Op dat moment neemt Bart plotseling het initiatief en rijdt voorop. Daarbij negeert hij subtiel de Chief. Dit is een strategie waarvan de geschiedenis leert dat het zelden goed afloopt.
En inderdaad: nog geen tien minuten later rijdt hij vrolijk voorbij het bord "Doel" en stuurt hij het team richting een inschepingsplaats. Niemand is precies op de hoogte van het plan. Misschien dacht hij dat de rit plotseling een ferry-overtocht zou worden.
Mark en ik houden ons intussen strategisch op de achtergrond.
Wanneer het team weer compleet is, neem ik – als Chief – het voortouw en zetten we koers naar het centrum van Doel. Daar wacht een belangrijk onderdeel van de dag: een afspraak met een stevige steak.
We parkeren onze motoren in het centrum en gaan te voet verder. Het clubhuis Spuikom is niet meteen eenvoudig te vinden, maar eenmaal binnen blijkt onze tafel al mooi gedekt te zijn.
Wim, een voormalige schipper met indrukwekkende bretellen, begroet ons hartelijk. Al snel verschijnen er schalen met salade en royale kommen mayonaise op tafel – duidelijk geen minimalistische porties.
Wim verdwijnt vervolgens in de keuken om zeven steaks te bakken.
En niet zomaar steaks.
De bekende grote exemplaren waar hij beroemd om is, geserveerd met frieten en een saus die hij zelf omschrijft als:
"Dit is saus. Wat erin zit weet ik zelf niet meer precies. Ik maak ze elke keer op gevoel."
Een filosofie waar niemand bezwaar tegen heeft.
Na de koffie maken we nog een korte wandeling door Doel. Het dorp heeft iets surrealistisch: sommige huizen staan verlaten en half vervallen, terwijl andere verrassend goed onderhouden zijn. Blijkbaar is het verhaal van Doel nog altijd niet helemaal geschreven.
Plotseling horen we iemand fluiten vanuit de richting van het clubhuis. Dan realiseren we ons het: we zijn de restjes steak voor de honden vergeten.
Maar nog voordat we kunnen terugkeren, stopt er een auto en de chauffeur overhandigt ons persoonlijk de zak met ingepakte steaks.
Service van het hoogste niveau.
Een welgemeende dank aan Wim van het clubhuis (Spuikom). We hopen dat hij nog lang steaks blijft bakken.
We lopen daarna nog wat rond door Doel, langs de kerk en enkele straten waar renovatieprojecten worden aangekondigd. Opvallend genoeg door dezelfde overheid die ooit de bewoners heeft laten vertrekken. Het blijft een merkwaardig verhaal.
Wanneer de schemering valt, is het tijd om huiswaarts te rijden.
Het was een geslaagde eerstejaars-trip van de McMotoBoys. Hopelijk is dit nog maar het begin van een lange reeks.
Al bleek er achteraf toch een kleine bijwerking aan de rit verbonden te zijn.
Deze dagtrip kwam blijkbaar met een prijskaartje.
Een paar dagen later deelt Johan in onze WhatsApp-groep dat er een mooie foto van zijn motor is genomen in de haven… ter waarde van enkele euro's (de beruchte N101).
Daarna begint de WhatsApp-groep op te lichten.
Geurt volgt.
Dan de Chief.
Mark en Bart.
En jawel… ook Steven.
We zijn allemaal geflitst.
Tja… betalen die handel, maar de fun pakken ze ons niet meer af.
Een niet zo (Doel)treffende reis dus.
Reactie plaatsen
Reacties