Een rappe beslissing van den Nico: “Kom, een namiddagtripje met de moto.” ’s Morgens regen, maar in de namiddag klaart het wat op. Afspraakpunt: de Brico in Vilvoorde — want waar anders start je een echte McMotoBoys-rit dan tussen de planken en de potten silicone?
Vandaag enkel de gebroeders on the road. Klein maar fijn, twee rossen, één missie: richting ’t Stad en verder.
Na een stukje autostrade duiken we bij Mortsel de kleinere wegen in. Via de Kambeenbosheide, Maria-ter-Heide en Putte rijden we door villawijken en paadjes waar je je afvraagt: zijn we in België of in Monaco? Chique huizen, blinkende poorten en tuinen waar je bijna schrik hebt op het gras te stappen. Maar geef ons maar asfalt en bochten, villa’s laten we graag voor de makelaars.
Beetje verder komen de havenkranen en terminals in zicht. Imposant staal en containers tot aan de horizon. We stoppen even aan de indrukwekkende Berendrechtsluis — de grootste zeesluis ter wereld (500 meter lang, 68 meter breed). Daar ligt een Japanse tanker te wachten en in de verte schuift een containerschip voorbij. Vóór onze neus doet een sleepbootje nog wat testrondjes: plankgas tegen de kade, zwarte rookwolken uit de schouw, alsof hij de Schelde zelf wou verzetten. Dieselparfum, mmm…
Op naar Doel. Iedereen kent het dorp van de spookstraten, graffiti en de imposante kerncentrale die erboven uittorent. Ooit 1300 inwoners, nu nog maar een honderdtal, maar intussen wel een toeristische trekpleister. De verlaten huizen, beschilderd met kunst en slogans, geven een sfeer die je nergens anders vindt. Alsof Banksy en de postbode hier samen zijn blijven hangen.
Hongertje? Wij naar boven, de dijk op. De molen? Dicht. Dan maar naar De Spuikom Doel. Van buiten lijkt het alsof het al jaren toe is, maar binnen: tafeltjes vol. We vragen de menukaart. Keuze: gefrituurde vleesjes of… steak. De kok, Wim, komt persoonlijk uit de keuken: “Ik kan voor jullie nog een steak klaar maken.” Deal!
We nestelen ons buiten op het terras. Terwijl we wachten, vaart een gigantisch containerschip voorbij — surrealistisch decor. En dan komt hij: een steak van minstens een halve kilo, frieten voor vier en een emmer salade erbij. Perfect gebakken. En dat voor nog geen 25 euro. Eerlijke keuken, no nonsense. Terwijl wij ons vlees verorberen, zien we andere schotels binnengaan die er al even heerlijk uitzien.
Weetje: De Spuikom is niet alleen een restaurant, maar verwijst ook naar de spuikom zelf, een oude waterbuffer die diende voor de scheepsvaart. Vandaag een plek waar de locals en de verdwaalde motards (zoals wij) neerstrijken voor eten en zicht op de Schelde.
Met volle buiken (lees: overvolle buiken) kruipen we weer in het zadel en zetten koers huiswaarts. Een korte rit, maar eentje om in te kaderen: regen aan het begin, zon op het terras, een spookdorp, een containerschip én een steak om u tegen te zeggen.
Een perfecte McMoto-namiddag. Doel(treffend), zou ik zeggen.
Reactie plaatsen
Reacties